คำฟ้อง

ข้อ 1. จำเลยได้ฝ่าฝืนไม่ปฏิบัติตาม สัญญาจ้างแรงงาน และ กฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองแรงงาน และหรือจำเลยได้กระทำละเมิดต่อโจทก์ กล่าวคือ

จำเลยเป็นนิติบุคคลประเภทบริษัทจำกัด จดทะเบียนถูกต้องตามกฎหมาย รายละเอียดปรากฏตามข้อมูลนิติบุคคลของจำเลย เอกสารท้ายคำฟ้องหมายเลข 1

ข้อ 2. เมื่อวันที่ [วันเริ่มงาน] จำเลยได้จ้างโจทก์เข้าทำงานเป็นลูกจ้าง ครั้งสุดท้ายปฏิบัติงานในตำแหน่ง พนักงานฝ่ายผลิต วันและเวลาทำงานปกติของโจทก์ คือ [วัน-เวลาทำงาน เช่น จันทร์-ศุกร์ 08.00-17.00 น.] ได้รับค่าจ้างอัตราสุดท้ายเดือนละ 22,000 บาท ประกอบด้วย เงินเดือน 20,000 บาท และรายได้ประจำอื่น (เช่น incentive / ค่าตำแหน่ง / เบี้ยเลี้ยง / สวัสดิการประจำ) 2,000 บาท โดยค่าจ้างจำนวนดังกล่าว จำเลยจ่ายให้โจทก์เป็นจำนวนแน่นอนและเท่ากันทุกเดือน จึงถือเป็น “ค่าจ้าง” ตามนิยามในมาตรา 5 แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 กำหนดจ่ายค่าจ้างทุกวันที่ [วันจ่าย] ของเดือน โดยวิธีโอนเงินเข้าบัญชีเงินฝากธนาคารของโจทก์ รายละเอียดปรากฏตามสำเนาหนังสือรับรองการทำงาน เอกสารท้ายคำฟ้องหมายเลข 2

จำเลยให้โจทก์ปฏิบัติงานประจำอยู่ที่ [สถานที่ปฏิบัติงาน]

ข้อ 3. ต่อมาเมื่อวันที่ [วันเลิกจ้าง] จำเลยได้เลิกจ้างโจทก์ โดยมีหนังสือบอกเลิกสัญญาจ้าง พร้อมอ้างเหตุผลข้อเท็จจริง 1 ประการ (รายละเอียดและข้อโต้แย้งปรากฏในข้อ 4) โดยให้มีผลเป็นการสิ้นสุดสภาพการเป็นลูกจ้างในวันเดียวกัน รายละเอียดปรากฏตามสำเนาหนังสือบอกเลิกสัญญาจ้าง และหนังสือแจ้งรายละเอียดการจ่ายเงินเมื่อสิ้นสุดการจ้างงาน เอกสารท้ายคำฟ้องหมายเลข 3 และ 4

ข้อ 4. โจทก์เห็นว่า การเลิกจ้างโจทก์ด้วยเหตุผลตามหนังสือเลิกจ้างดังกล่าว เป็นการเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรมแก่โจทก์ ตามมาตรา 49 แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 กล่าวคือ

1. ไม่มีหนังสือตักเตือนเป็นลายลักษณ์อักษรก่อนเลิกจ้าง

ตลอดระยะเวลาการจ้างงาน 6 ปี โจทก์ไม่เคยได้รับหนังสือตักเตือนอย่างเป็นทางการเป็นลายลักษณ์อักษรจากจำเลยแม้แต่ฉบับเดียว มาตรา 119 (4) แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 กำหนดว่านายจ้างจะเลิกจ้างโดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยได้ ต่อเมื่อลูกจ้างฝ่าฝืนข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงาน ระเบียบ หรือคำสั่งของนายจ้างอันชอบด้วยกฎหมาย และนายจ้างได้ตักเตือนเป็นหนังสือแล้ว เหตุผลที่จำเลยอ้างมิได้เข้าข่ายความผิดร้ายแรงตามมาตรา 119 (1)(2)(3) จึงจำเป็นต้องมีหนังสือตักเตือนก่อนเลิกจ้าง การที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่เคยออกหนังสือตักเตือนใด ๆ จึงไม่ชอบด้วยกฎหมาย

2. โต้แย้งเหตุผลข้อที่ 1

จำเลยอ้างว่า “บริษัทปรับโครงสร้างองค์กรและลดจำนวนพนักงาน”

ข้อเท็จจริงคือ โจทก์ปฏิบัติหน้าที่ด้วยความเรียบร้อยตลอดอายุงาน ไม่เคยมีประวัติกระทำผิด และยังมีพนักงานที่เข้าทำงานภายหลังโจทก์ปฏิบัติงานในลักษณะเดียวกันอยู่

ทั้งนี้ ภาระการพิสูจน์ว่ามีความเสียหายเกิดขึ้นจริงและเป็นความผิดของโจทก์โดยตรง ย่อมตกอยู่แก่จำเลย

การเลิกจ้างของจำเลยที่ไม่เป็นธรรมด้วยเหตุผลตามที่กล่าวมานั้น ทำให้โจทก์ได้รับความเดือดร้อน เมื่อถูกเลิกจ้างต้องตกงาน ขาดรายได้ประจำ ประกอบกับภาวะเศรษฐกิจในปัจจุบัน โจทก์ไม่มีความมั่นใจว่าจะหางานใหม่ได้ในเร็ววัน โจทก์ไม่ประสงค์ที่จะทำงานร่วมกับจำเลยอีกต่อไป เพราะไม่อาจทำงานร่วมกันต่อไปได้ โจทก์จึงขอเรียกค่าเสียหายจากการเลิกจ้างไม่เป็นธรรม จำนวน 16 เดือน ของอัตราค่าจ้างสุดท้ายของโจทก์ เป็นเงินจำนวน 352,000 บาท

โจทก์ไม่มีทางอื่นใดที่จะบังคับจำเลย จึงต้องนำคดีมาฟ้องเพื่อขอบารมีศาลเป็นที่พึ่งบังคับจำเลยต่อไป

ควรมิควรแล้วแต่จะโปรด

คำขอบังคับ

เพราะฉะนั้น ขอศาลออกหมายเรียกจำเลยมาพิจารณาพิพากษาและบังคับตามคำขอต่อไปนี้

1. ให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายจากการเลิกจ้างไม่เป็นธรรม เป็นเงินจำนวน 352,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 5 ต่อปี ของต้นเงินดังกล่าว นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์

เอกสารท้ายคำฟ้อง

1. ข้อมูลนิติบุคคลของจำเลย
2. สำเนาหนังสือรับรองการทำงาน
3. สำเนาหนังสือบอกเลิกสัญญาจ้าง
4. สำเนาหนังสือแจ้งรายละเอียดการจ่ายเงินเมื่อสิ้นสุดการจ้างงาน
5. สลิปเงินเดือนเดือนล่าสุด
6. สลิปเงินเดือนย้อนหลัง (แสดงรายได้ประจำที่จ่ายสม่ำเสมอทุกเดือน)
7. สลิปโบนัสประจำปีย้อนหลัง
8. ใบประเมินผลการปฏิบัติงาน / หลักฐานประกอบการโต้แย้งเหตุผลของจำเลย
9. สำเนาบัตรประจำตัวประชาชนของโจทก์

ข้าพเจ้าขอรับรองว่าข้อความในคำฟ้องฉบับนี้เป็นความจริงทุกประการ